Wat gebeurt er in je leven als je werkt in het bankwezen op de Amsterdamse Zuidas en de Heer beslag legt op je leven? Wanneer je werkt op de afdeling ‘beleggingen’ bij een grote bank en Hij je duidelijk maakt dat je geroepen wordt om te gaan investeren in Israël, onder Zijn volk?
Het overkwam Judith in 1980. Ze besloot haar roeping te onderzoeken door mee te gaan met een jongerenreis die georganiseerd werd door Near East Ministry. Toen nog een onbekende organisatie voor haar. Tijdens deze reis bracht ze een bezoek aan het NEM centrum op de Olijfberg. Destijds waren tante Greet en tante Elisabeth teamleiders. Zij begeleiden vrijwilligers met een verpleegkundige en verzorgende bediening onder Jood en Arabier.
Omscholen
In Israël werd Judith duidelijk dat Israël niet zat te wachten op bankemployees. Maar er was wel een groot tekort aan verpleegkundigen. Was dit haar roeping? Zij in de zorg? 28 jaar en dan je laten omscholen? Zou zij überhaupt wel toegelaten worden zonder enige ervaring? En was ze wel geschikt voor de zorg, want de zakelijke benadering koos ze vaker dan de empathische.
Met haar reisgenote deelde zij haar vragen en twijfels en zij kwam met een duidelijk antwoord: “de selectieprocedure zal uitmaken of je wordt toegelaten.” Over haar karakter zei ze treffend: “In de handen van de Heer zijn ‘bergen als was’. Zou Judiths karakter dan niet kneedbaar zijn?”
“God roept ons niet altijd voor werk waarvoor we bekwaam zijn, maar Hij bekwaamt ons wel voor de taak waarvoor Hij ons roept”
Zo begon Judith aan wat zij noemt ‘de vijf moeilijkste jaren van haar leven’. Haar hele denken moest 180 graden om. Niet de zakelijke en financiële belangen op de eerste plek, maar het gevoel voor wat zich afspeelt in de psyche van een (ziek) mens. Een wereld waar het medisch handelen en sociale bewogenheid prioriteit hebben. Vaak dacht ze: ‘Heer, is dit echt van U?’ Maar steeds weer kwam de overtuiging terug: ‘Jij bent geroepen om te dienen onder Mijn Volk, in Israël, als verpleegkundige!’
Na vijf jaren van studie had ze een jaar nodig om tot rust en in balans te komen. In 1986 kwam zij in Israël en na drie maanden taalstudie kon ze aan de slag. Via de thuiszorg ging ze naar een verzorgingshuis. Daar gaf ze als verpleegkundige veertien jaar leiding aan een team van verzorgenden, waarvan velen ongeschoold waren. Vervolgens werkte ze nog enkele jaren in het Hadassah Ziekenhuis en via de thuiszorg bereikte Judith in 2018 de pensioengerechtigde leeftijd. In verband met gezondheidsproblemen werkt ze al enkele jaren parttime.
Hoe gaat het nu met haar?
Het meeleven met mensen en het opmerken van noden is een tweede natuur geworden. Jaren geleden werd de rebelse Judith in handen van de Heer tot zegen. Nu is ze dat nog steeds voor velen die haar levenspad kruisen. Ze woont in een eenvoudige wijk tussen mensen die het niet breed hebben, ze heeft veel bewogenheid voor jonge dienstplichtigen en bidt trouw voor een heel aantal soldaten van gezinnen die zij kent. Ze luistert naar bezorgde moeders en leeft mee als hun kinderen op ‘kritieke’ plaatsen dienst doen.
Wil jij ook uitgezonden worden? Bekijk de mogelijkheden
