Door Menno en Marianne Bons, deelnemers GO-reis Egypte.
Al ruim 40 jaar genieten we de zegen van de Reveilweken. En telkens horen we over het plan van God, de profetie in Jesaja 19, het belang van Syrië en Egypte voor de toekomst van Israël. Maar nog nooit waren we er zelf geweest. Nu wel. Dankzij de GO-reis van de NEM. Gebed en Ontmoeting, dat is wat we gedaan hebben. Met een groep van 21 deelnemers met een warm hart voor het evangelie van Jezus Christus. Op bezoek in dat land waar Jozef en Maria als vluchtelingen waren, met Jezus als baby. Dat land dat in het verleden beurtelings vriend en vijand van Israël was.
Wát een inzet en doorzettingsvermogen tonen de NEM’ers daar, ondanks soms best lastige omstandigheden, want christenen zijn ver in de minderheid. Hoeveel verschil weten Corine*, Joëlle* en vele anderen te maken door in woord en daad het evangelie handen en voeten te geven. Meestal praktisch, maar met een hart van christelijk goud. In een lokale weverij in Aswan (onderin Egypte) noemen we de naam ‘Corine’*. Direct verschijnt er op de mond van de Arabische winkeleigenaar een brede grijns. Ja díe kent hij wel, een geweldige vrouw!
Egypte, dat zelf eens christelijk was, daar waar de eerste christenen woonden. Hoe anders is het nu. Christenen worden in de gaten gehouden, ze mogen niet evangeliseren. Tijdens de reis moesten we het woord Israël vervangen door ‘het buurland’. Te gevoelig.
Caïro met zijn toeterende verkeerschaos en miljoenen inwoners, het grote verschil tussen arm en rijk, de vele Sudanese vluchtelingen, de armoede. Het maakt veel indruk. Wat een meerwaarde om christelijke projecten te bezoeken, scholen, een ziekenhuis, Koptische kerken, de vuilniswijk. Om bij een kerkdienst in vloeiend Arabisch (met onverstaanbare vertaling) geraakt te worden door de lofprijzing en aanbidding.
Gaaf om als groep elke dag te beginnen met Bijbel, gebed en een lied, meestal met een (gewapende) bewaker in de bus. Onderweg, soms met een politieauto achter ons, telkens weer naar zo’n bijzondere plek. En wat een plezier was er ook, en mooie gesprekken, met elkaar onderweg en tijdens de vele bezoeken. Natuurlijk ontbreekt de selfie met een van de piramides niet.
Van de stoffige droge warmte weer terug in ons herfstige natte land zet het ons tot nadenken. Hoe makkelijk is het om in Nederland christen te zijn en wat leren wij van onze broeders en zusters daar?
Shalom, Salaam, Marianne en Menno Bons
*Niet hun echte namen
