Hanneke* is een NEM-werker die al 25 jaar in Egypte woont en werkt. Ze runt daar een bejaardenhuis met 25 bedden. Twee alinea’s uit haar nieuwsbrief delen we graag.
Het warme weer is op
Eindelijk, het warme weer is op! Sinds een week zijn de temperaturen onder de dertig graden, best aangenaam en er zijn voorlopig geen airco’s of ventilators in gebruik. Vorige week heeft het zelfs een paar uur heel hard geregend. Elk jaar is men er niet op voorbereid. Geen afvoer, lekkende daken, volgelopen tunnels. 
Als de regen voorbij is dan denkt men: ‘ach, we zien volgend jaar wel weer wat er gebeurt als het regent…’
Tillen, duwen en rolstoelen verplaatsen
Het was weer tijd voor het jaarlijkse uitje voor de bewoners. En elk jaar denk ik: ‘dit is de laatste keer, volgend jaar niet meer!’. Het is zoveel werk: bewoners en rolstoelen naar de lift tillen, in de lift manoeuvreren, bij de eerste verdieping uit de lift, het laatste stukje trap af tillen naar de begane grond. Vervolgens moet iedereen de bus in en worden de rolstoelen op het dak van de bus geknoopt.
Eenmaal op de plaats van bestemming halen we eerst de rolstoelen van de bus en dan de mensen uit de bus. Dan denk je: ‘we zijn er, nu kan het beginnen’, maar helaas pindakaas, hoe kan het ook anders, de bestemming is niet rolstoelvriendelijk. Dat zorgt weer voor gesjouw van rolstoelen door het mulle zand! Als we terug gaan is het hetzelfde ritueel, maar dan in omgekeerde volgorde. Best heel zwaar, vooral voor diegene die bewoners en rolstoelen tillen.
En toch geniet iedereen volop van de gezelligheid, het zwembad, frisse buitenlucht. We hebben samen veel lol. Volgend jaar misschien toch maar weer…
Hanneke* is een gefingeerde naam | Foto: unsplash – Simon Matsinger – straatbeeld Egypte
