Elk jaar is er in januari een week van gebed voor eenheid van christenen. Deze keer begon dit mooie initiatief met een landelijke gebedsdienst in Utrecht. Iedereen uit christelijk Nederland was uitgenodigd en aanwezig. Namens de NEM mocht ik deelnemen aan deze bijzondere gebedsbijeenkomst.
Er werd uitbundig gezongen uit de Opwekkingsbundel en het Liedboek. We luisterden samen naar Oosterse gebeden in het Aramees. De bisschop had een mooie overdenking over de eenheid die we mogen ervaren door de doop. Er werden kaarsjes aangestoken en het licht verspreidde zich door de kerk. Prachtig om te zien en deel vanuit te maken.
Na de dienst had mijn buurvrouw tranen in haar ogen. Ontroerd sprak ze over de eenheid die ze ervoer met al deze broers en zussen. Ik proefde bij mijzelf een beetje weerstand opkomen. Ben ik nu echt één met al deze mensen die hier aanwezig zijn? Voor een uurtje misschien wel, maar wat als we een jaar lang intensief met elkaar optrekken en elke zondag bij elkaar komen?
Er zijn zoveel onderwerpen waar ik anders over denk dan deze lieve broers en zussen. En mijn geloofsbeleving is heel anders dan de invulling van deze oecumenische dienst. En dat zijn nog maar de theologische en liturgische verschillen. Geestelijk gezien geloof ik dat onze eenheid alleen te vinden is in het lijden, sterven en opstaan met Christus (Galaten 3:26-27). Kan iedereen in deze gebedsbijeenkomst daarvan getuigen?
En misschien is dit wel de reden waarom we samenkomen om te bidden. We zullen het nooit eens worden met elkaar, maar we verlangen wel naar eenheid. Deze dienst is een momentopname en tegelijkertijd een voorproefje op wat er gaat komen. Als Christus allen in allen is, dan zullen onze onoverkomelijke verschillen wegvallen (Kolossenzen 3:11). Nu ervaren we eenheid in gebrokenheid, maar straks zullen we volmaakt één zijn met God en elkaar. Laten we daar eensgezind en verwachtingsvol om bidden!
Link naar de dienst.
