De vastenmaand van de moslims, de Ramadan liep ten einde en mijn geliefde Arabische familie in het dorp even buiten Jeruzalem had mij al ettelijke keren gevraagd om het Suikerfeest met hen te komen vieren. Corona was op haar retour en iedereen had de vaccinaties gehad, dus het kon weer.
Zo toog ik enkele dagen geleden met de bus naar dit mooie dorp waar Jood en Arabier sinds 1948 in vrede samen wonen. Ik werd allerhartelijkst ontvangen en het deed mij goed om hen allemaal weer te zien. Het had al lang genoeg geduurd. Op de tafels stonden grote schalen met allerlei zoetigheden en fruit. Maar eerst moesten we de hoofdmaaltijd gebruiken: een enorme schotel met wara dawali oftewel gevulde druivenbladeren. Heerlijk, wat had ik het Arabische eten gemist.
Na uren kletsen over van alles, behalve de oorlog tussen Israël en Gaza, was het tijd om op te stappen. De vrouw des huizes gaf me nog een grote plastic bak met druivenbladeren mee voor de volgende dag. Ze riep naar haar zoon Karim om mij even naar Jeruzalem te brengen. Karim, een aardige jonge man vond dat geen probleem en even later zaten we op de snelweg naar Jeruzalem. Karim had als Arabier 5 jaar in de IDF gediend en toen ik vroeg of hij al een oproep had gehad zei hij ‘Ja, volgende week moet ik opkomen’. Even was het stil en toen vroeg ik: ‘Hoe vind je het om ingezet te worden tegen je eigen volk?’ Na weer een korte stilte zei hij: ’Dat zal niet gebeuren’.
Ik heb niet gevraagd wat dan zijn opdracht zal zijn. Misschien wil ik dat ook wel niet weten…..Het afscheid was hartelijk.
Wees gezegend jongen en ik zal wat extra voor je bidden!
Marike
