Hennie werkt twee dagen per week bij de organisatie Red Carpet en drie dagen bij Kite Pride. Laatstgenoemde organisatie heeft als doel om vrouwen die uit de prostitutie willen stappen een baan te geven waarmee ze in hun levensonderhoud kunnen voorzien.
Naast het aanleren van een vak is het vormen van een positieve, veilige gemeenschap met elkaar cruciaal voor een succesvolle re-integratie in de maatschappij. Bij Kite Pride is dat het geval. Van oude surfzeilen, genaamd kites, worden prachtige producten, zoals rugzakken en laptoptassen gemaakt. Elk product is uniek, omdat geen enkele kite hetzelfde is. Hoe ziet een dag voor Hennie eruit?
6.15 – De wekker gaat. Eerst zet ik koffie, vervolgens neem ik tijd met God: Bijbellezen, bidden en tijd voor aanbidding.
7.30 – Ik ontbijt en maak mezelf klaar voor de werkdag.
8.00 – Lopend ga ik naar bus 63, die om 8.09 uur vertrekt. Ik stap snel in, scan m’n OV-kaart en houd mezelf goed vast, want de bus trekt snel én hard op.
9:00 – Bij binnenkomst begroet ik eerst alle vrouwen en de maatschappelijk werkers. Ik ruim de keuken op, leg schone hand- en theedoeken klaar, haal melk en fruit uit de koelkast en kijk of er iets ontbreekt voor de lunch. Vandaag ben ik de chef.
9.30 – Ik maak de lunch klaar voor zestien personen die bestaat uit: Gekookt graan: bulgur, rijst of pasta; 1 kom soep, 1 groene salade, 1 of 2 andere salades, bijvoorbeeld biet of rode kool. Het extra bijgerecht bestaat uit: baba anoush, tahina (saus van sesampasta, citroensap, knoflook en water), geroosterde groenten en tofu. Alles is vegetarisch en vers. Vandaag nam ik de uitdaging aan om verse falafel te maken, zo’n beetje hèt nationale gerecht van Israël. Ik dacht bij mezelf: Waar ben ik aan begonnen… Maar met tips van enkele lokale vrouwen is het goed gelukt!
12.30 – De lunch gebruiken we samen met de vrouwen die in de productie werken, de maatschappelijk werkers en het management. Dat schept een huiselijke sfeer. Af en toe heb ik een gesprekje met iemand in het Engels en dan vraag ik naar de veiligheid van hun familie. Vaak ontstaat er dan een gesprek over hoe zij zelf deze oorlog ervaren. Dan hoor ik dat deze oorlog niet te vergelijken is met eerdere oorlogen. Vandaag hoorde ik iemand zeggen dat ze zelfs overwegen om als gezin te emigreren naar Europa, vanwege de grote stress waar met name de kinderen mee worden geconfronteerd. Ze vinden het bijzonder dat ik hier vrijwillig ben, juist in deze spannende tijd. Vaak geeft het een opening waardoor ik kan vertellen dat ik naast hen wil staan en hen wil bemoedigen, juist nu het moeilijk is.
13.00 – Tijd om de keuken op te ruimen, af te wassen, het vuilnis naar buiten te brengen en de keuken aan kant te hebben.
14.00 – Ik help mee in de productie van tassen: patronen tekenen, stoffen knippen, kaartjes aan producten hangen, verzendklaar maken, enz.
15.00 – We krijgen Arabische koffie, gemaakt door een Israëlisch-Arabische werkneemster. Heerlijk pittig en zoet.
16.00 – Einde van de werkdag. Om 16.15 uur neem ik de bus naar huis, die er op de terugweg wel drie kwartier over doet vanwege het drukke verkeer.
17.00 – Thuisgekomen kom ik even bij, ga iets eten van wat ik zelf heb gekookt of meegekregen heb van het werk, of eet een eenvoudig pitabroodje.
18.00 – Ivriet leer ik via de app Duolingo. Helaas is er geen taalschool voor beginners die in de avond lesgeeft en de lessen aan de universiteit in Ramat Gan zitten al vol tot juli 2024.
19.00 – Nieuws uit de regio lezen en beluisteren. Belangrijk om bij te blijven, want er gebeurt veel.
19.30 – Vanavond hebben we een online gebedsuur met het team Midden-Oosten van de NEM. We bidden met werkers uit verschillende landen, waarbij er verschillende gebedsonderwerpen aan de orde komen.
20.30 – Ik loop naar de wasserette in de buurt om een grote was te doen en te drogen, omdat het thuis in de winter niet goed droogt. Mijn eerste was-ervaring was een uitdaging omdat alles in Ivriet geschreven stond, maar met Google Translate is het weer gelukt. Tijdens de was ben ik aan het appen met het thuisfront in Nederland.
22.00 – Einde van mijn (werk)dag. Laila tov!
Dit artikel verscheen eerder ook in het NEM-Magazine
