Ze kwam uit een bedoeïenstam op de westelijke Jordaanoever en was op bezoek bij een vriend van mij. Ze droeg de traditionele islamitische hoofdbedekking en ik had haar ingeschat als moslima. Toen ik later met haar praatte bleek ze christen te zijn. Ze gebruikte niet dezelfde woorden die moslims vaak gebruiken. Ik was verbaasd en vroeg haar: hoe ben je christen geworden? Ze antwoordde: het is een lang verhaal, maar God heeft mijn ogen geopend.
Toen ik haar vroeg of haar familieleden dit weten antwoordde ze: “Nee, als ze dit weten dan vermoorden ze me.” Ze zei het kil, maar ik zag dat er een diepe pijn achter deze woorden zat. En dat werd snel duidelijk toen haar jongere broer binnenkwam. Snel veranderde ze van onderwerp.
Ze was al meer dan tien jaar christen en toch wist niemand van haar familie dat en het lukte haar om dat te verbergen. Ik vroeg me af hoe dat mogelijk was, maar kreeg helaas de kans niet meer om dat te vragen vanwege de aanwezigheid van haar broer.
Overdag komt ze vaak in aanraking met veldwerkers, met hen heeft ze vriendschappen en onderhoudt ze contact. Ze wilde haar familie wel vertellen dat ze christen was geworden, maar ze durfde het niet.
Zij is slechts één van de duizenden christenen die er in het Midden-Oosten zijn en dat niet durven of kunnen zeggen. Bid dat de Heilige Geest deze mensen leidt, hulp en bescherming biedt om ook in hun omgeving, hoe moeilijk het ook is, een licht in de duisternis te mogen zijn.
Deze column is geschreven door Mark. Hij deed vorig jaar taalstudie Arabisch in Jordanië.
