Door Annemarie, BruggenBouwer.
Onlangs ben ik weer naar Jeruzalem afgereisd omdat ik hier het land uit moest omdat mijn visum verliep. Elke visumtrip bepaalt mij erbij dat ik hier op tijdelijke visa ben en hoewel Jordanië erg makkelijk is met visa verstrekken, houd ik er toch altijd in mijn achterhoofd rekening mee dat ik niet terug kan komen. Al merk ik ook dat ik steeds minder spullen echt belangrijk vind om mee te nemen.
Het kwam nu precies goed uit dat in deze week ook de GO reis van de NEM in het land was. Sommige deelnemers kende ik van de reveilweken of kantoor, anderen waren nieuw. Ze waren daar om te bidden en mensen te ontmoeten en te bemoedigen. Ik kon aan hen ook over mijn werk en leven vertellen als stukje van de ´heerbaan´ (Jesaja 19). Het heeft mij goed gedaan om even met hen op te kunnen trekken, bemoedigd te worden en samen te bidden.
Ook ben ik met hen naar het zuiden geweest. Het was indrukwekkend om naar het Nova terrein te gaan en tegelijkertijd triest want de meeste verhalen over deze jongeren gaan over hun leven en werk en succes maar niet over een leven met God. We hebben er Psalm 130 gelezen. ´Uit de diepten roep ik tot U Heer´. Bij Hem is vergeving en Israëls hoop is op God want bij Hem is veel verlossing. We zijn ook naar een uitzichtpunt over Gaza geweest, al was het nog vrij ver weg. Maar ook daar hebben we gebeden voor de uitzichtloze situatie voor velen. Er is alleen verzoening mogelijk door het kruis als mensen hun eigen haat gaan afleggen en elkaar gaan liefhebben door Gods Geest. Dat is onze hoop!
Daarna bezochten we een kunstproject die de 7 kruiswoorden en de holocaust met elkaar verbind. Heel indrukwekkend. Vrijdagavond hebben we met elkaar de sabbatsmaaltijd gevierd en zaterdagmorgen gingen we naar de kerk en zaterdagmiddag hebben we met elkaar gezongen en gebeden in Succat Hallel, een gebedshuis dat uitkijkt over de Olijfberg. Al met al hele mooie dagen.