Blog door Tamera, BruggenBouwer voor de NEM in Jeruzalem.
Toen ik bijna twee jaar geleden begon met werken op de woongroep van Akim, had ik nooit gedacht dat ik het hier zó leuk zou vinden of dat ik de dingen zou doen die ik nu doe. Naarmate mijn Hebreeuws beter werd, merkte ik dat ik steeds meer kon betekenen voor de bewoners. Zo ben ik begonnen met elke week samen bakken en knutselen. En dat doen we nog steeds met veel plezier! Inmiddels weten de bewoners het al precies: woensdag is bakdag!
Er wordt bijna elke dag gevraagd wat we deze week gaan bakken. Maar een nóg belangrijkere vraag is meestal: ‘Wanneer gaan we het opeten?’ Natuurlijk proberen we af en toe iets gezonds te maken, maar de echte favorieten blijven chocoladekoekjes, cupcakes en brownies.
We werken iedere keer volgens hetzelfde vertrouwde ritme, en dat kennen de bewoners inmiddels goed. Eerst verzamelen we alle ingrediënten en bekijken we wat we nodig hebben. Daarna lezen we samen het recept: wat moet erin en hoeveel? Vervolgens meten we alles af en gaat het één voor één in de kom. We mixen het beslag – soms met een garde en af en toe, jawel, gewoon met onze blote handen! Daarna vormen we de koekjes, cakejes of rolletjes en schuiven we alles samen de oven in. ’s Avonds delen we onze baksels uit. Wat zijn we trots als alles goed is gelukt! En meestal duurt het nog geen vijf minuten nadat de laatste koekjes zijn opgegeten voordat Ika of Mochiko alweer vraagt: ‘Wat bakken we volgende week?’
Inmiddels werk ik alweer bijna twee jaar als vrijwilliger in Jeruzalem. Wat is het bijzonder om dit te mogen doen. Nog elke dag ga ik met veel plezier naar mijn werk. Natuurlijk zijn er ook moeilijke dagen. Soms laten bewoners lastig gedrag zien, weet ik even niet wat de beste aanpak is of mis ik de structuur die ik gewend was in Nederland. Maar met een somber gezicht de deur binnenstappen? Dat lukt gewoon niet. Zodra ik de bewoners zie, verschijnt er vanzelf een glimlach op mijn gezicht.
Wat zijn het toch mooie, pure mensen. Ik geniet er elke dag van om hen te zien lachen of hen te kunnen helpen weer blij te worden. En elke dag een paar keer hetzelfde verhaal horen? Of iemand voor de tiende keer vertellen dat hij toch echt zijn vieze kleren in de was moet doen? Ja, dat hoort er ook bij. Toen ik hier kwam, dacht ik dat ik vooral veel zou geven: tijd, aandacht en iets van Gods liefde. Ik verwachtte dat dat soms best moeilijk zou zijn. Maar al snel ontdekte ik dat het eigenlijk heel vanzelf gaat. Juist omdat je er zoveel liefde voor terugkrijgt.
Tamera
