Blog door Joëlle*, BruggenBouwer in Caïro, Egypte.
| Elke donderdag (Behalve als de school dicht is vanwege regen, zandstorm, ramadan of een ander nationale feestdag, wat de afgelopen maanden achter elkaar plaatsvond) ga ik naar een Soedanese school. Dit is de dag dat ik samen met Yolanda een vorm van creatieve therapie geef. De school counselor heeft ons leerlingen aangedragen die in de lessen storend gedrag vertonen en een afleiding zijn voor de docent en voor andere leerlingen. Zo zitten we samen met een groep van vier meiden, van 10-11 jaar. In de les maken ze veel ruzie, ze liegen, stelen en luisteren niet goed naar de docent. Tijdens de afgelopen paar maanden mochten wij wekelijks met deze meiden zitten, en wat met ze opbouwen, terwijl we terugkeken op hun leven, naar de mooie en de moeilijke dingen (en wat hebben deze meiden al veel meegemaakt) en samen met hen nadachten over hun gedrag. Afgelopen donderdag bleek de laatste keer te zijn met deze meiden voor de zomervakantie. Dit heeft te maken met de examens die komende zondag beginnen waarna het schooljaar is afgelopen. In het Soedanese schoolsysteem hebben namelijk Grade 6, 9 en 12 examens en deze meiden zitten in Grade 6. Nadat we deze donderdag samen geschilderd hadden, over de schilderijen gepraat hadden en hadden gereflecteerd, bleven de meiden nog even hangen en samen kletsen, ze wilden nog niet terug naar de les. De examens kwamen ter sprake en toen beseften we dat dit waarschijnlijk de laatste keer was dat we samen waren voor de zomervakantie. Ik stelde voor om nog even samen te bidden, voor de examens en voor de meiden zelf. Op het moment dat ik dit voorstelde, gaf een van de meiden ook aan dat ze graag nog even samen wilde bidden. Het had zo mogen zijn en zo zaten we met z’n zessen in het klaslokaal waar we een voor een hardop gingen bidden, bidden voor elkaar, voor de examens, voor een zieke vader. Wat een bijzonder moment en het maakt mij enorm dankbaar voor het werk dat ik hier mag doen. Na het bidden kregen we dikke knuffels van de meiden en gingen ze weer terug naar de les. Op zo’n moment kan je je niet voorstellen dat dit ook de meiden zijn die problemen veroorzaken, ruzie maken, liegen en stelen. Op dat moment zie je hun hart, dat ze ook maar op hun eigen manier, hun weg in dit leven proberen te zoeken en proberen te dealen met pijn en moeilijkheden. Dit gaf mij een diep besef dat ik om ze geef en lief heb en dankbaar ben. |
