Blog door Corine*, BruggenBouwer in Aswan, Egypte.
Stel je voor: je hebt een dwarslaesie, je woont niet in je eigen land en hebt doorligwonden gekregen. Thuiszorg bestaat niet in het land waar je nu woont en ook spreek je hun taal niet. Dat is de situatie waarin Maria* zich bevindt.
Maanden geleden kwam ze met haar man vanuit Midden-Amerika voor therapie naar Egypte. Omdat haar man veel aan het werk was, lag Maria vaak op bed en kreeg ze doorligwonden. Ze wonen in een flatje aan de rand van een wijk met hobbelige zandwegen. Op de eerste verdieping in een gebouw zonder lift. Om bij ons in het ziekenhuis te komen, tilt man haar naar beneden en samen komen ze in tuc-tuc naar ons toe. Een hele onderneming!
Je kunt je voorstellen hoe blij zij zijn met de thuiszorg. Elke ochtend gaan we bij haar langs. Ook hebben we haar echtgenoot geleerd hoe hij de wondzorg kan doen. Voor als ze ’s avonds nog een extra verbandwissel nodig heeft.
Bedlegerige patiënten
Maria is niet de enige bedlegerige patiënt die we in onze thuiszorg hebben. Juist voor deze doelgroep is de thuiszorg opgericht. Toen ik nog in de kliniek werkte, zag ik hoeveel moeite het sommige mensen kostte om bij ons te komen. Sommigen konden alleen met een ambulance komen. Dan weet je dat ze pas komen, als de wondzorg niet goed gaat. Eigenlijk veel te laat.
Naast de verbandwissels hebben de meeste mensen (net zoals in Nederland) vooral behoefte aan een luisterend oor of een bemoedigend woord. Gelukkig hebben wij daar de tijd voor. En dan hoor je de levensverhalen voorbij komen. Of de moeiten van de mantelzorgers die dagelijks voor hun ouder zorgen.
Zorg voor mantelzorgers
Ouderen die in Nederland in een verpleeghuis wonen, wonen hier thuis. En van de kinderen wordt verwacht dat ze hun ouder verzorgen. Dat gaat niet in elke situatie even goed. Tijdens de bezoeken ondersteunen we de mantelzorg en kijken we samen waar er behoefte aan is en wat de mogelijkheden zijn voor deze patiënt en zijn familie.
Over het algemeen leeft hier nog het beeld dat als je eenmaal bedlegerig wordt, je leven voorbij is. Door gebrek aan kennis over zorg, goede hulp en hulpmiddelen is de levensverwachting ook daadwerkelijk lager. Er wordt ook soms onnodig geleden door patiënten. Mijn visie is om samen met het team de levensomstandigheden voor deze patiënten en hun families te verbeteren.
Bidden jullie mee? Voor Maria en voor alle andere families waar we komen.
*Niet haar echte naam
