Geschreven door Emmy Boor, veldleiding NEM.
Een vraag die Rosa, één van onze kleindochters stelde tijdens de maaltijd. Die vraag komt soms ook bij mijzelf naar boven drijven als ik, tijdens de oorlog, meer thuis ben dan ik zou willen. Misschien loop je ook met zo’n soortgelijke vraag rond wanneer je nadenkt over dienen in het Midden Oosten. ‘Wat kan ik daar dan doen?‘
Het is altijd fijn om concreet af te vinken wat er op je to-do list staat. Toch heb ik de afgelopen 2,5 jaar mogen leren om hier vooral te zijn. Biddend, dienend aanwezig zijn. Je in het begin soms onhandig voelen. De taal en cultuur leren verstaan. Ja, er zijn tijden van hard werken en dat geeft zeker voldoening. Ik wilde graag zegenend aanwezig zijn en zie dat ik zelf in veel opzichten gezegend ben. Ik heb mogen ontdekken dat God voor ons uit gaat. Waar wij komen is Hij al lang aanwezig en aan het werk. Ik mag aansluiten bij Hem en doen wat Hij heeft voorbereidt. Midden in deze tijd van oorlog waar haat het van liefde lijkt te winnen mogen we Gods liefde laten zien en bruggen bouwen naar het hart van de ander.
Een paar voorbeelden uit de praktijk:
Een Arabisch christelijke partnerorganisatie House of Light stuurde een berichtje nadat we bij hen op bezoek waren geweest. We hadden een uurtje meegewerkt op hun land om onkruid te wieden. ‘Ik prijs de Heer, voor jullie liefde en grote hart. Jullie werkten niet alleen fysiek. Maar jullie brachten vooral de Geest van de Heer en Zijn vrede. Iedereen voelde zich daarna fijn en vol met energie’. Wij waren dankbaar dat we er dag geen sirenes afgingen in het Noorden en dat we even lekker de handen uit de mouwen konden steken.
Een paar dagen later stond ik op Mount Herzl, op de herdenkingsdag van omgekomen soldaten. We kwamen door een bloem in gesprek met een Joodse gehandicapte vrouw. Vol dankbaarheid vertelde ze van de zorg die ze mocht ontvangen van Nederlandse vrijwilligers. Het had haar zo goed gedaan. Ook nu wij hier vandaag zijn bracht diepe ontroering teweeg. Ik mocht haar een zakdoekje aanreiken, luisteren naar haar verhaal en voor haar bidden. Ze nodigde ons uit voor een kopje thee later in de week. Hopelijk gaat het nog lukken voordat we naar huis gaan want het is al bijna 7 mei.
Als ik terugkijk in deze tijd dan zie ik figuurlijk gesproken een pad van bloemen langs de weg achter ons. We hebben ons beschikbaar gesteld als een gebarsten kruik. Het water wat er onderweg uitviel heeft bloemen langs de weg laten groeien die wij zelf niet hadden verwacht. Daarin mag ik Gods werk zien door ons heen en tot zegen van de ander.
Dankbaar zijn we voor de tijd dat we in het Midden Oosten veldleiding mochten zijn. We hebben veel mogen leren over Gods geliefde volk Israël en de (Arabische) volken om hen heen. Mag ieder volk tot zijn eigen bestemming komen. Daarin mogen we hen zegenen. Omdat Gods Vaderhart naar hen uitgaat! Jezus heeft zijn leven er voor gegeven.
Bid, leer en dien jij met God, onze Vader mee? Van harte aanbevolen!!
Emmy Boor
Veldleiding Jeruzalem
