Door Esther Arnusch*
Daarmee begon Daniëls pianoles tijdens de tweede week van de huidige oorlog met Iran. “Wat een vreemde vraag, hè,” zei ik later tegen hem. “Helemaal niet!” “Oh!” reageerde ik: “Nou, welke oorlog heb je liever, dan?” “Met de Houthi’s! Die schoten nooit raak en toen kon ik tenminste nog gewoon buiten spelen!”
Israël is omringd door vijanden en sinds de invasie van 7 oktober 2023 hebben ze allemaal een rol gespeeld: te beginnen met Hamas, erna voegde Hezbollah zich er al snel bij, de Houthi’s lieten van zich horen, en op de achtergrond was Iran altijd aanwezig.
Israëli’s zijn veerkrachtig: jonge IDF-weduwen hertrouwen, grassrootsorganisaties zorgen voor de vrouwen die thuis achterblijven als hun man aan het front is om het land te verdedigen. Humor en gemeenschapszin helpen mensen door de moeilijke dagen heen. Er is een bewustzijn van Gods aanwezigheid en bescherming over het land. Veel gegijzelden kwamen terug met verhalen over hoe ze God ervaarden terwijl zij in ondergrondse tunnels in Gaza gevangen werden gehouden.
Het is een voorrecht om in dit land te wonen. We zijn dankbaar voor ons leven hier. Onze oudste zoon helpt als vrijwilliger waar het nodig is: puinruimen na een raketinslag, zieken naar de ondergrondse veilige ruimte vervoeren in een ziekenhuis of voedselpakketten samenstellen voor mensen die ontheemd zijn geraakt.
Ieder kind heeft zijn eigen manier om met de spanning om te gaan. De twee jongens besloten om niet meer in hun loft te slapen, maar op een matras op de grond. Dan hoefden ze niet half slapend van de ladder naar beneden te komen als er midden in de nacht een sirene afging en ze naar de veilige ruimte moesten gaan. Na de zoveelste middernachtelijke sirene besloot onze zestienjarige dochter dat het tijd was om koekjes te bakken: klaar als we weer uit de veilige ruimte mochten komen – precies tien minuten later. Met een verzadigd gevoel ging iedereen weer terug naar bed.
We bidden vaak voor de bevolking in de ons omringende landen: dat mensen de moed hebben om zelf na te denken, hun intuïtie te vertrouwen en te ontdekken dat de islam een leugen is die hen gevangen houdt.
Onlangs sprak ik met een Iraanse christen die het land ontvlucht was, omdat hij een exemplaar van het Nieuwe Testament had ontvangen, geloofde wat erin stond en op stel en sprong zijn land moest verlaten. Hij ervaarde de trouw en bescherming van Jezus tijdens zijn vlucht, honderden kilometers te voet naar Irak. Daar is hij nu op een veilige plaats en bidt voor de vrede van Jeruzalem.
Esther Arnusch is vriend van de NEM
