Op veel plaatsen in Israël waren er donderdag 24 april herdenkingen die begonnen met 2 minuten stilte.
Wij gingen met een bus vol Nederlanders, waaronder een aantal ( oud) Nemmers, naar Tel Aviv. De organisatie Elah heeft ook dit jaar een Nederlandse herdenking georganiseerd. Zij biedt psychische hulp/steun bij rouw en verlies waaronder ook aan Shoa-overlevenden. Als NEM zijn we al vele jaren met hen verbonden. De Nederlandse vice-ambassadeur sprak waardevolle woorden en er werden drie kaarsen aangestoken voor de 1e, 2e en 3e generatie die nog steeds te maken heeft met de gevolgen van deze holocaust. Het thema ‘In Andermans handen’ is gekozen naar aanleiding van de angst en onzekerheid die er is bij hen, die hun leven uit handen moesten geven. Een thema dat ook nu actueel is, zij het dan in een andere context.
Ontroerend was de theatervertelling van vader Hein die als vierjarige gescheiden werd van zijn ouders. Het onderduikadres was geen gezellig logeerpartijtje bij je nieuwe ‘papa en mama’. Het liet diepe sporen na met rauwe gevolgen voor zowel ouders, kinderen en ook kleinkinderen. Een kaart van Nederland liet ons veel adressen zien waar Joden een schuilplek hebben gevonden. De 6000 bomen van rechtvaardigen, geplant in Yad Vashem, laten dappere verhalen horen van mensen die op zijn gestaan. Vier jonge soldaten stonden op het podium over hun opa te vertellen die op hoge leeftijd ook nog eens werd geëvacueerd na 7 oktober. Deze kleinkinderen willen zo graag hun opa beschermen.
Tijdens deze betekenisvolle bijeenkomst werden door de aanwezigen de namen genoemd van hun geliefde familie die zijn vermoord, om ze nooit meer te vergeten. Ieder mens heeft een naam die in liefde mag blijven klinken.
Tot slot zongen we met elkaar het Hatikvah, een lied van Hoop! “Als we geen hoop meer hebben is alles verloren….”. Met reikhalzend verlangen wordt er uitgekeken naar de dag dat ze veilig zullen wonen. Ik bid van harte mee : “Maranatha! Heer, kom spoedig….”
Emmy Boor – Veldleiding in Jeruzalem
