In de trein van Tel Aviv naar huis bedenk ik me dat ik heel wat heb meegemaakt de afgelopen twee weken. Ik ben er sprakeloos van en dit is het enige moment dat ik even stil zit en het kan opschrijven. Hierbij een wekenverslag van mijn tussenjaar-belevenissen uit de Negev-woestijn.
Afgelopen week was het Soekot
Soekot is een joods feest waarbij de Joden terugdenken aan de veertig jaar in de woestijn. Ze maken allemaal soeka’s (loofhutten) en daar leven ze dan die week in. Ik werd spontaan uitgenodigd door een huisgenoot voor een woestijntrip. Toen we in de woestijn aankwamen herkende ik de omgeving en het bleek dat ik eerder, in februari, ook in dat stukje woestijn was geweest. Onderweg bonkte mijn hoofd drie keer tegen het raam vanwege de hobbelige weg en uiteindelijk kwamen we aan bij een bron. Uitgestapt dook ik in het verfrissende water. Opgedroogd zat ik tegen een heel grote rots op een kleedje met Arabische koffie en een pitabroodje met humus. Mijn reisgenoten vertelden mij wat over hun diensttijd in het leger. ’t Was echt een genietmomentje.
Rustig koffie drinken terwijl de bommen vallen
Zondag had ik weer een spontane trip en werd ik opnieuw uitgenodigd om mee te gaan Soekot vieren bij een joods gezin. Ik was net terug van mijn ochtendshift qua werk en een halfuur later stond ik bij de bushalte. We kwamen aan in een typisch joods wijkje, waarvandaan je het drielandenpunt kon zien met Egypte, Israël en Gaza. Je hoorde de bommen in Egypte vallen terwijl we rustig een kopje koffie dronken. Ze vertelde dat de bommen zo dichtbij kunnen komen dat de grond trilt en er dingen van de kast vallen. Maar ze zijn niet bang, ze zijn zonder angst. Wauw, zo bijzonder was het daar. Ik ben voor het eerst meegegaan naar de synagoge.
De joodse cultuur beter leren kennen
We waren aan het avondeten toen er een koppel binnenkwam. Ze hadden een probleem omdat hun elektriciteit was uitgevallen. Wij waren de enige niet-Joden in het dorp en daarmee de enigen die het konden fixen op deze joodse feestdag. Dat vonden we geen probleem, juist leuk eigenlijk. We kwamen aan in een donker huis met veel mensen. Nadat we de lichten hadden aangedaan waren we uitgenodigd in hun soeka (loofhut). Er was een ouder Duits koppel die een goed gesprek had met één van mijn Duitse huisgenoten. Opeens kwamen er allemaal kleine kinderen binnen en gingen om de tafel lopen terwijl ze liedjes zongen. Het was heel mooi om mee te maken. Ik leer de joodse cultuur steeds beter kennen en ik ben onder de indruk hoe mooi, groot, sterk, en moedig de joodse harten zijn.
Ze kenden ons niet, maar leenden ons van alles uit
Toen we weer in een andere loofhut belandden met andere mensen kregen we een stukje taart vanwege de verjaardag van een meisje. We moesten weer terug naar ons huis voor het werk, de avondshift. De bussen reden niet vanwege de feestdagen maar we mochten de auto lenen van de joodse familie. Ze gaven ons eten, drinken, een huis en een auto ook al kenden ze ons niet. Na dit avontuur ging ik naar mijn werk en had een leuke shift. Tijdens de feestdagen werk ik bij Heleens huis en dat gaat heel goed. Het zijn leuke Joodse en Arabische mensen.
Nog steeds bijzonder
Op mijn werk krijg ik steeds meer verantwoordelijkheid en uitdagingen. De relaties die ik heb met de kinderen en collega’s zijn sterker geworden en bij de dag worden we closer. Ik heb ook nieuwe dingen beleefd op mijn werk. Zo heb ik een schildpadje vastgehouden, een klein haarloos varken geaaid en een slang aangeraakt. Mijn Hebreeuwse vocabulaire wordt met de dag beter en het spreken in het Engels is inmiddels gewoonte geworden.
Elke dag is een verassing, elke dag is een uitdaging, elke dag is het een avontuur. Ik ben zo dankbaar en ik begrijp niet waar ik dit aan verdiend heb. All I can be is thankfull!
Debora volgt een tussenjaar in de Negev-woestijn en schreef deze blog. Meer weten? Kom naar de informatieavond op 20 februari 2020.
