Vandaag onze laatste dag van deze reis. We begonnen de dag met een wandeling door de Joods orthodoxe wijk om zo bij het Huis van Gebed aan te komen. Net voor aankomst begonnen om tien uur de sirenes te loeien: het teken dat het land twee minuten stil stond om de holocaustslachtoffers te herdenken. We stonden juist bij een drukke straat die ook een grens was in het gevecht dat in 1967 geleverd is om Jeruzalem. De sirenes loeiden twee minuten, mensen stonden stil naast hun auto, op de stoep, in de tram. Indrukwekkend.
In het huis van Gebed was er na een inleiding ruime tijd voor stilte en gebed. Iedereen was stil en in gebed, luisterend naar Gods stem, lezend, knielend, zittend. Zeer indrukwekkend na een week vol ontmoetingen, indrukken, prikkels, gesprekken om nu stil te zijn.
Na de lunch bezochten we de graftuin waar we uitleg kregen en als groep Avondmaal vierden.
Na het avondeten sloten we de reis als groep af. We vertelden elkaar wat ons bijblijft of indruk heeft gemaakt. Zoals:
– De positie van het land Jordanië en de verschillende werkers die we daar ontmoetten. De noodzaak om voor land en werkers te bidden en het feit dat God dit bij sommigen ook nadrukkelijk in het hart heeft gegeven.
– Het bouwen van bruggen als visie in het omgaan met andere gelovigen.
– De ontmoeting met NEM-werkers en projecten waardoor zoveel duidelijker is geworden van wat de NEM doet.
-De visie van de Heerbaan: al zo vaak gehoord maar nu met eigen ogen gezien wat het betekent.
– De geweldige reisleiders die we deze afgelopen tien dagen hadden.
Vol dankbaarheid pakken we onze koffers en nemen personen en landen mee in ons hart om voor te bidden.
