‘Geheel onverwachts zitten we momenteel in het vliegtuig en zijn we onderweg naar Nederland. De afgelopen weken is er veel gebeurd en zijn we flink door elkaar geschud.’ Zo begint de nieuwsbrief van Ben (64) & Coby (62) van Wijhe die na bijna twee jaar in Tel Aviv onverwachts en ongewild terugkeerden naar Nederland begin maart. En dan sta je opeens weer in Nederland, terwijl je een verblijfsvergunning hebt voor vijf jaar en je je verbonden voelt met de medewerkers en vrijwilligers van het pracht-project.
Eind februari ontving het echtpaar een verontrustende mail van hun directeur bij de christelijke hulpverleningsorganisatie in Tel Aviv*. De aanhef van zijn mail was getiteld ‘a continuing pattern of concern’, vertaald: ‘een terugkerend patroon van zorgen.’ Al lezende ontdekte Ben en Coby dat het niet over het werk in het ziekenhuis ging, maar over het functioneren van henzelf als Nederlandse vrijwilligers. Een discussie volgde, er waren herkenbare, maar ook onherkenbare situaties en de mailwisseling kostte hen veel energie. Per e-mail werd het echtpaar verzocht om hun taken per direct neer te leggen, de organisatie binnen 24 uur te verlaten en een andere tijdsinvulling te zoeken. De e-mail was erg tegenstrijdig omdat de leidinggevende een week eerder complimenten uitdeelde aan hen als medewerkers. Het kwam echt als donderslag bij heldere hemel.
Toch een goede afronding
‘Toevallig’ kwamen hun dochters uit Nederland op bezoek dat gaf veel afleiding in deze energie slurpende situatie. Dat ervoeren ze als zegen van boven omdat ze van origine weinig tijd hadden voor het bezoek vanwege de drukke werkzaamheden. Nu hadden ze opeens alle tijd voor ontspanning samen met hun kinderen. 
Voor het definitieve vertrek hoopten ze nog een afrondend gesprek met de Amerikaanse leidinggevende te hebben om alles door te kunnen praten. Want zo konden ze geen afscheid nemen. Hoewel dit eerst niet zijn wens was, stemde hij toch toe en kwam hij eerder terug uit Koerdistan.
Verhelderend exit gesprek
Het gesprek verliep gelukkig goed. Het was een open en eerlijk gesprek en er was ruimte om vergeving te vragen en te ontvangen. Het werd ons allen duidelijk, dat er onvoldoende gecommuniceerd was en misverstanden voorkomen hadden kunnen worden. Maar er was teveel gebeurd en teveel in gang gezet voor het definitieve vertrek. In het gesprek hebben ze hun hart kunnen delen en laten zien dat ze niet de eerste zijn die op deze manier weggaan. Zijn manier van leiding geven aan de organisatie is teruggekoppeld tijdens het gesprek. Dat was moeilijk, confronterend voor hem als directeur, maar ze konden het daarna wel loslaten en het vertrouwen was weer hersteld.
Afscheid nemen
Het afscheid nemen van de families en de vrijwilligers was moeilijk, pijnlijk en emotioneel. Contacten die in de jaren waren opgebouwd werden abrupt verbroken. Hoewel het jammer is dat zij moesten gaan, geloven Ben & Coby dat de Heer de situatie ten goede kan gebruiken en leggen de situatie neer bij Hem. Een aantal dagen hebben ze doorgebracht bij de NEM-veldleiding en daarin zijn veel ‘helende gesprekken’ gevoerd.
En nu verder…
Hoewel ze in NL zijn hebben ze geen verlangen om direct weer naar Israël terug te gaan. Ze gingen drie maanden op, drie maanden af. Nu wonen ze weer in hun eigen huis in Twello. De huisgemeente vangt hen goed op. Ben kan op het NEM-kantoor helpen met ICT klussen en Coby past op de kleinkinderen. Het bijzondere is dat ze helemaal geen wrok hebben en ook snappen hoe de situatie is ontstaan. Er was en is wel teleurstelling en ze leven nog steeds mee met de organisatie. Ze blijven open staan om beschikbaar te zijn om te dienen in Gods Koninkrijk, ver weg in Tel Aviv of dichter bij huis.
* De naam van de organisatie en directeur wordt bewust niet genoemd om zo min mogelijk schade te berokkenen aan het waardevolle werk wat de organisatie doet onder Arabische kinderen met een aangeboren hartafwijking.
