De stress bereikte een hoogtepunt. We hadden 40 jaar in Jeruzalem gewoond, waarvan 32 jaar in hetzelfde huis. De huisbaas hadden we verteld dat we ’s middags het appartement zouden verlaten. Maar toen we uit bed stapten, leek dat onmogelijk. De keukenladen zaten nog vol messen en vorken en de dekens en lakens lagen nog steeds op bed. De bedsofa en eettafel stonden er nog. “O Heer hoe moet dat nou?”, baden we. “Geef toch een oplossing.”
De internationale verhuizer was al geweest. Een Oekraïner, een Rus en een Kazach stopten boeken, dossiers en andere spullen die we wilden houden, vakkundig in dozen. Het Chinese containerschip nam ze mee uit Ashdod en voer via Turkije en Egypte naar Rotterdam.
Daarna gaven we weg wat we niet mee hoefden. Nieuwe immigranten droegen de televisie en radio het huis uit, een Noorse collega verloste ons van boekenkasten en een team van de christelijke ambassade nam de sofa en kasten mee. Theologieboeken kregen een nieuw onderkomen in het Jeruzalem seminarium. Joodse buren die voor gids studeren wilden boeken en tijdschriften over de natuur en een Messiaans-Joods gezin CD’s met klassiek en jazz. Een Amerikaanse in onze kerk kwam voor de elektrische kachels, die helpen de gure winters op Israëls bergen te overleven.
Maar op de laatste dag stond er nog van alles. Tot onze verbazing stond opeens een Australische zuster in de Heer voor de deur die we hadden verteld over onze bezittingen. Naast haar bevond zich Naama. Zij is een strenge moslima die bij ons in de Joodse wijk woont. Naama had Mohamed meegenomen, een jongeman die zou helpen spullen in haar mercedes te doen. “Ik heb spullen nodig voor straatarme Palestijnen in Jericho”, zei ze. “En voor een Palestijns gezin in Jeruzalem dat niets meer heeft omdat ze brand hebben gehad.”
“Dit mee en dit mee en dit”, zei ze tegen Mohammed, terwijl ze met haar vinger naar de dingen wees. “De lakens kunnen in de wasmachine en weer worden gebruikt.”
De spullen vlogen het huis uit. Als Nemmers hebben we dat altijd hoog in het vaandel staan: God is voor iedereen, niemand is uitgesloten. We waren echt blij dat we iedereen tot zegen konden zijn: Joden, moslims en christenen.
