Ruim 40 mensen waren op 24 en 25 oktober 2014 bij de studieconferentie ‘Is er hoop voor het Midden-Oosten?’. Het was een goed gevuld programma:
Een keuze uit drie lezingen en acht films, tijd om met elkaar na te praten en van gedachten te wisselen. En weer naar huis gaan in de overtuiging dat het nog ingewikkelder is dan je al dacht…
Alfred Muller gaf ons gelukkig enig houvast en helderheid in de lezingen over de situatie in het Midden-Oosten. Hij praatte ons bij over de laatste zorgelijke ontwikkelingen en deelde ervaringen uit zijn eigen leven in Jeruzalem.
We kregen een kijkje in de keuken van organisaties die in dat gebied actief zijn. Zelf heb ik af en toe mijn ogen dichtgedaan bij heftige scenes uit de gevangenis. Wat gebeurt er veel op dit kleine stukje land.
Hoopvol ging ik naar huis; omdat vooral de verhalen van mensen die de moed hadden om tegen het systeem in te gaan me bijbleven. Een personage die zelf nadacht en tot de conclusie kwam dat hij niet meer mee wilde doen aan dat systeem. Hij besluit om spion te worden voor de tegenpartij. Succes niet verzekerd! (film The green Prince); monniken die mensen blijven helpen, ondanks toenemende druk van buiten (“wij willen naar de mensen kijken zoals God dat doet, ongeacht hun geloof”). Zij hebben het met de dood moeten bekopen (film: Des Hommes et Des Dieux).
Het riep bij mij de vraag op: Hoe moedig ben ik? Heb ik het lef om over mijn eigen vooroordelen heen te kijken en de ander te zien met de ogen van de Heer? Dat is makkelijk praten hier in Nederland; maar ik denk dat de vraag dichterbij komt. En ik hoop dat deze voorbeeldverhalen me dan weer te binnen schieten…
Christel
