Zondag 28 april. De derde heilige dag op rij: vrijdag in Jordanië de heilige dag voor moslims én Goede Vrijdag voor de orthodoxe christenen. Zaterdag in Israël de Shabbath en 7e dag van het Pesach feest. En dan nu zondag: onze rustdag en Paasfeest voor de christenen hier.
Op onze rustdag hadden we een wandeling en ontmoeting in Haifa. Kernwoord hierbij was identiteit.
Wanneer je in een land tot een kleine minderheid behoort, hoe behoud je dan je identiteit? Wanneer je christelijke school het advies krijgt om een neutrale school te worden om geen overheidssteun mis te lopen, wat is je antwoord dan? Wanneer je je kinderen in het Arabisch opvoedt, terwijl je weet dat doorstuderen alleen op Hebreeuws-talig onderwijs kan, waar kies je dan voor?
Vandaag in Haifa werden we geconfronteerd met deze vragen. Een groep Arabische Christenen is een minderheid binnen een minderheid. Te midden van een Joodse meerderheid leeft een flinke groep Arabische mensen met meestal een moslim-achtergrond. Slechts een klein deel van deze Arabische minderheid is christen. Dat geeft onbegrip en discriminatie, maar toch ook een standvastig en inspirerend geloof. Er werd ons vandaag uitgelegd dat de Arabische Christenen niet kozen om een neutrale school te worden maar om vast te houden aan Christelijk onderwijs. Er wordt zelfs nieuwbouw gerealiseerd. Een beloning voor het vasthouden aan principes.
Onze groep kreeg in Haifa een rondleiding van Johanneke. Ze vertelde over de verschillende groepen die in deze stad wonen en hoe ze met elkaar samenleven. Speciale aandacht was er in de ontmoeting met haar voor de positie van Arabische christenen en de christelijk Arabische school. Deze school wil dat de jongeren opgroeien als levende stenen in de Israëlische maatschappij. Wat een prachtige visie en wat een drive bij deze vrouw om zich hiervoor in te zetten. Johanneke vroeg of we voor de school en de Arabische christenen wilden bidden. We hebben dat vanmiddag met haar gedaan staand voor het schoolgebouw. Opnieuw onder de indruk reden we aan het eind van de middag terug naar ons onderkomen.
