Op een zonnige ochtend in oktober rijd ik met een verpleegkundige naar Karkar voor onze huisbezoeken. Het mag dan oktober zijn, maar hier is het met gemiddeld 38 graden nog steeds zomer. Het is een dorp wat gebouwd is voor Nubiërs die verplicht verhuizen moesten na de bouw van de hoge dam. Veel Nubische dorpen die in het gebied achter de dam lagen zijn in het stuwmeer verdwenen. Inmiddels wonen er in Karkar ook veel Sudanese vluchtelingen.
Samen met een maatschappelijk werkster uit het dorp gaan we de huizen langs waar hulp nodig is. We beginnen vaak bij een oude vrouw die op bed ligt. Ze is gevallen en heeft haar bovenbeen gebroken. Door problemen met hart en andere organen kunnen ze haar niet opereren. Doordat ze bijna niet draaien kan met haar gebroken been, krijgt ze wat doorligplekken. We verzorgen de wonden en blijven even bij de familie praten.
We zoeken ook een jong meisje op die pas gehoord heeft dat ze diabetes heeft. Ze kreeg wondjes op haar hoofdhuid en had alle andere standaard klachten van hoge suikers.
Ze heeft een paar dagen bij ons in het ziekenhuis gelegen en is nu weer thuis. Het is zo waardevol om haar te kunnen blijven begeleiden.
Op het voorstel van de maatschappelijk werkster lopen we even binnen bij het kantoor van de dorpsoudsten. Er zijn in het begin van het jaar problemen geweest door andere mensen die zonder toestemming het dorp bezochten. Hierdoor heeft ook ons werk een poosje stil gelegen. Eén van de mannen had één verzoek aan ons: dat we niet zouden stoppen met onze bezoeken.
Een enorme aanmoediging om dit te horen na alle problemen die er eerder zijn geweest. God werkt en kan harten veranderen!
Corine
