Kort na de Pesach is de Herdenkingsdag van hen die omgekomen zijn in de Holocaust. Voor velen die de Tweede Wereldoorlog overleefden, en daarbij geliefden op de meest gruwelijke wijze verloren, is het een rauw verdriet gebleven. Sommigen praten erover, anderen doen er het zwijgen toe.
Rijkdom in gedenken
Donderdag 8 april was ik uitgenodigd om de Holocaust herdenkingsceremonie in Yad Vashem bij te wonen. Namens de ICEJ (Christelijke Ambassade) mag ik een krans leggen.
Bij de ceremonie zijn premier Benjamin Netanyahu, president Reuven Rivlin, burgemeester van Jeruzalem Moshe Lion en het hoofd van het Joodse Agentschap Isaac Herzog aanwezig om een krans te leggen. De zon schijnt die dag een strak blauwe lucht, ik sta daar, de krans in mijn handen om neer te leggen, ik denk aan de Russisch-Joodse mensen die ik in de Thuiszorg mocht leren kennen en voor wie ik mocht en nog mag zorgen. Namen komen in mijn gedachten, gezichten die daarbij horen. Verhalen die zij mij vertelden waar ik naar luisterde. Verhalen van hun familie die zij verloren in de Tweede Wereldoorlog. Het is een moment dat mijn hart diep raakt. Wat een rijkdom ligt er in gedenken.
Am Yisrael Chai
De volgende dag kom ik de buurman tegen, hij leeft volgens de regels van de Torah. Iedere vrijdag maakt hij de trappen schoon. Met emmer en dweil in de hand groet hij, een praatje volgt. Ik vertel dat ik de dag daarvoor in Yad Vashem aanwezig ben geweest bij de kranslegging. “Israel is een volk dat herdenkt” is de reactie van de buurman. “We gedenken bij alle feestdagen wel iets, Pesach de uittocht, Chanoeka de overwinning op de Makkabeeën, enzovoort. “Gedenken van verleden heeft te maken met de toekomst” gaat hij verder, ik vraag om uitleg. “Gedenken is jezelf herinneren aan je geschiedenis, dat is het erkennen van je wortels en dat heeft alles te maken met identiteit. Wortels groeien en dat geeft toekomst. Wie zijn komaf vergeet, lijdt schade in de toekomst.” Ik moet er even over nadenken. Waarom zijn wij vaak zo vergeetachtig wanneer het om onze geschiedenis gaat? “Een boom groeit het meest en wortels gaan dieper wanneer er tegenstand is, die tegenstand vergeet je niet.” Een beeld dat Israël past.
Ik wens mijn buurman Shabbat Shalom, in gedachten loop ik naar de buurtkruidenier om mijn boodschappen voor Shabbat te halen. Am Yisrael Chai.
Deze blog is geschreven door Corrie. Zij is via de NEM uitgezonden en woont en werkt al ruim 30 jaar in Israël.
