Greet Breunese, geboren in 1926, heeft in het verleden veel betekent voor de praktische hulp die de NEM bood en biedt in het Midden-Oosten. De laatste tien jaar nemen haar krachten af. Voormalig NEM-directeur Gijs Lammerts van Bueren bezoekt haar nog regelmatig in het verzorgingshuis in Elst.
Momenteel is ze 92 jaar en heeft al vijf jaar de ziekte van Alzheimer. Ondanks haar dementie is ze opgewekt en het zonnetje in het bejaardenhuis. Ze is altijd blij om iemand te zien. Ze is nooit getrouwd geweest, heeft geen kinderen gekregen, maar krijgt nog steeds veel bezoek. Ze heeft altijd in mensen geïnvesteerd met bezoekjes, telefoontjes en kaartjes. In het Midden-Oosten en later in Nederland, toen ze in 1996 ging wonen in Wageningen-Hoog. Sommige ouderen worden nukkig naarmate ze ouder worden, maar zij heeft vaak een glimlach op haar gezicht en bedankt altijd haar verzorgers.
Impact van zes dagen oorlog
“De grootste impact in haar leven is waarschijnlijk de onverwachte Zesdaagse oorlog geweest in juni 1967. Ze woonde er sinds december 1965. Vanwege het oorlogsgeweld moest ze vluchten naar Nederland tijdens de oorlog. Vlak na de oorlog keerde ze naar haar ‘huis op de berg’ en woonde ze zonder te verhuizen ineens in Israël. Vanwege de oorlog waren de grenslijnen veranderd.” Aldus Gijs die haar belangen behartigt.
Gods leiding en bescherming
Midden-Oosten correspondent Alfred Muller interviewde tante Greet. Ze vertelde dat alle toeristen waren weggegaan vanwege het oorlogsdreiging en oorlogsgeweld. “Toen lazen we uit ons dagboekje ‘Dagelijks Licht’ waar stond ‘sta op en vertrek’. We hadden sterk het gevoel dat we dat moesten doen.” Ze vertrok samen met Elisabeth Heemstra naar Amman. Daar zaten ze in een vliegtuig dat hen naar Beiroet moest brengen. “Toen we in Amman in het vliegtuig zaten om op te stijgen zei de stewardess: “We hebben oorlog met Israël. U moet onmiddellijk het vliegtuig uit en weg bij het vliegveld.” Een uur daarna werd het vliegveld gebombardeerd. Daarna brachten we tien dagen door bij de Nederlandse consul thuis. We mochten de straat niet op of voor de ramen staan, omdat we dan aangezien zouden worden voor Amerikanen.” Later vloog tante Greet via Teheran naar Nederland.
Samen met Didy van Keulen herinneringen ophalen
Start ‘huis op de berg’
Zes weken daarna hoorde ze dat iedereen die in Oost-Jeruzalem woonde terug mocht keren. Ze vond het heel jammer dat veel christenen Gods beloften voor Israël niet zagen. Greet Breunese ervoer Gods leiding dat ze Israël moesten helpen. Samen met tante Elisabeth bad ze of ze het huis mocht openen voor positieve jonge mensen die in Israël wilden wonen en werken. En dat gebed werd verhoord met ‘het huis op de berg’. De eerste Nemmers arriveerden in 1968. In de jaren daarop werden het er steeds meer. Ze werkten vaak in verzorgende en verplegende beroepen. De huidige NEM-veldleiding Ron en Nelleke hebben ook met tante Greet samengewerkt die hen begeleide, motiveerde, inspireerde en een groot voorbeeld was.
Fragmenten van haar bijzondere leven zijn opgetekend in het boekje: ‘Licht op de Olijfberg’, te bestellen voor zeven euro via nemnieuws.nl
