Dit is de laatste blog van de afgelopen Baanbrekersgroep. Jan en Tineke vertellen over hun laatste momenten in Israël en ze hebben een bijzondere slotconclusie. Een waar je over mag nadenken, bidden en misschien wel heel concreet iets mee moet doen. Voor deze Baanbrekers zit uitzending erop, maar later dit jaar hopen we weer mensen uit te zenden naar Israël en het Midden-Oosten. Geïnteresseerd? Hou de site en onze facebookpagina in de gaten voor updates.
Op 31 januari hebben Jan en ik ons vrijwilligerswerk beëindigd. Dat betekent, onze laatste week in Israël begint. Daarna is het inpakken, schoonmaken en wegwezen. Wat is er in de tussenliggende periode gebeurd?
Vrijdag 20 januari bezochten we Ein Kerem. Een plaats in Jeruzalem, dat prachtig in een dal ligt. Vlak bij het ziekenhuis Hadassa, waar Tineke haar werkplek had. Het is de plaats waar de geboortekerk staat van Johannes de Doper en de ontmoetingsplaats is waar Elizabeth, Maria ontmoette toen beiden in verwachting waren van Johannes de Doper en Jezus. Zondag 22 januari gingen we met Koen, ook een NEM’er, naar Betel en Shilo. Een bijzondere dag. Naast de Bijbelse kant ook politiek een interessant gebied. Woensdag 25 januari had Jan voor de mensen van ELAH (overlevenden van de holocaust) een presentatie van de brandweer. Wie had dat gedacht dat hier mee te maken!
Vrijdag 27 januari gingen we met de bus naar Bethlehem. Na wat gezoek zijn we uiteindelijk door een vriendelijke plaatselijke bewoner afgezet bij Jemima. Een instelling voor verstandelijk en lichamelijk beperkte mensen. Het zag er heel goed uit. Heel bijzonder dat de Nederlandse stichting Philadelphia, daar ook aan heeft meegewerkt.
Ook daar werkt de NEM’ster, Emma, die samen met een bewoner ons een rondleiding gaf. Een indrukwekkend bezoek.
Daarna gingen we op bezoek bij andere NEM’ers, die daar werken. Tineke, die verpleegster is, is specialiseert in de verzorging van mensen met een ernstige huidziekte en vervormingen. Zij rijdt, samen met anderen, hun regio door om op die manier een goede verzorging te bieden en gelijk te kijken wat er verder nog nodig is. Peter heeft daar een Sociale houtbewerking werkplaats. Een belangrijke plek voor kansarme mensen doordat ze een beperking hebben. Peter heeft ons alles laten zien. Daar zijn we hem dankbaar voor.
Zondag 31 januari zijn we naar een Arabisch christelijke gemeente geweest. Daar was gelukkig Engelse vertaling zodat we het konden volgen. Een mooie dienst waarin het verhaal van Jakob centraal stond. Hij ging niet verder zonder de zegen van God. Op 1 februari hebben we afscheid genomen van het echtpaar Israëli. Ook daar hebben we wekelijks goede bezoeken gehad. Indrukwekkend en kostbaar. Het laatste weekend zijn we een paar dagen naar de Goran geweest. We hebben een auto gehuurd en een hostel geboekt voor twee nachten. Het noordelijk deel van Israël is prachtig, de bergachtige grens met Libanon, de noordelijke Jordan vallei en dan de Golan hoogte, de grens met Syrië. Je ziet hoe belangrijk het gebied is voor Israël, als het gaat om de watervoorziening en de veiligheid.
Ja, als we nu al terugkijken is er een grote dankbaarheid voor deze periode in Israël. Wat een ontmoetingen, vaak spontaan, wat hebben we veel gezien en gehoord. Wat voelen we ons thuis!!!! Iets waar we achter zijn gekomen dat deze samenleving bemoediging nodig heeft. Het valt niet mee om door de wereld altijd bekritiseerd te worden.
