In de christelijke geloofstraditie is Advent de tijd die gekleurd is door het uitzien naar de komst van de Messias. Vier adventsweken staan in geen verhouding tot een gewone zwangerschap van negen maanden en al helemaal niet tot de schier eindeloze zwangerschap van het volk Israël, dat voor een groot deel nog altijd ‘in verwachting’ is. Eeuwenlang geen enkel teken en toen er iets zichtbaar werd, in de groeiende gestalte van Maria, was het een ongelooflijk verhaal: ‘…daar zij geen omgang met een man had’. Hoe dwaas kan een verwachting beginnen?
Dat doet mij denken aan de woorden van onze NEM-directeur Piet Jonkers, die de visie van onze organisatie dikwijls benoemt als ‘het dwaze visioen van Jesaja 19’. Inderdaad, gezien de historie van het gebied, dat in de Bijbelse tijd en in de na-Bijbelse geschiedenis gekleurd is door strijd en gedrenkt in bloed, denk je dat je je verstand moet uitschakelen om te geloven dat deze volken ooit ‘samen de Here zullen dienen’ en dat dit ‘tot zegen zal zijn voor de hele wereld’.
Terugkeer naar het land der Vaderen
Toch bedacht ik laatst dat in onze dagen een deel van deze profetie zijn vervulling al heeft gekregen. Na de verwoesting van Jeruzalem en de Tempel in 70 na Christus, werd Israël als natie verdreven uit het gebied en ‘zelfs aan de naam mocht niet meer gedacht worden’. Het gebied kreeg de naam Palestina en de Romeinen doopten Jeruzalem om in ‘Aeolia Capitolina’. Onder de vele overheersers in de bijna twee millennia daarna, werd er slechts een kleine rest van het joodse volk gedoogd. Zij, en hun broeders in de Diaspora, hielden vast aan de dwaze verwachting van de terugkeer. Er ging geen dag voorbij, dat er niet gebeden werd tot de Eeuwige om terugkeer naar het land der Vaderen op basis van beloften in de profetieën.
Zwangerschap van het Zionisme
Ruim 1800 jaar later, aan het einde van 19e eeuw lijkt uit de verwachting een zichtbare zwangerschap te ontstaan in de vorm van het Zionisme. Het groeit tegen het verzet van machthebbers en de verdrukking van twee wereldoorlogen in. Waren de jaren 40-45 de weeën van een immens zware bevalling? Het kind dat ter wereld komt in 1948, de staat Israël, is kwetsbaar en het prille leven wordt meteen bedreigd. Het wiegje staat in de vuurlinie. Na 1900 jaar is het gat tussen Egypte en Assyrië gedicht en is Israël fysiek opnieuw in het midden.
Dat schept weer nieuwe verwachtingen…
Nelleke is samen met haar man Ron veldleiding bij stichting Near East Ministry. Ze begeleiden uitgezonden werkers en wonen in Jeruzalem. Deze column verscheen in de december-editie van het Family7-magazine.
