Column: Lourens Geuze
Afbeelding: Pixabay
De ogen van de wereld zijn op zondag 29 mei op Jeruzalem gericht. Hoe gaat de vlaggenparade door de Oude Stad verlopen? Elk jaar lopen op deze dag tienduizenden nationalistische Joden door de Damascuspoort naar de Klaagmuur. Ze vieren feest omdat Israël 55 jaar geleden het oostelijke gedeelte van de stad heeft veroverd op Jordanië. Overal zijn journalisten aanwezig om de verwachte confrontatie tussen Israëliërs en Palestijnen in beeld te brengen. ’s Avonds wordt er uitgebreid verslag gedaan op de buitenlandse tv-zenders over het oplaaiende conflict.
Zelf lig ik uitgeteld op de bank. Zaterdagmiddag moesten we in allerijl naar de spoedeisende hulp van ons ziekenhuis in Nazareth, omdat onze dochter van één jaar erg benauwd was. Na binnenkomst werd de ernst van de zaak gelijk duidelijk. Terwijl onze dochter allerlei testen ondergaat, wordt ze steeds onrustiger en raakt ze oververmoeid. Onze nachtmerrie begint werkelijkheid te worden. We roepen gebedshulp in en Godzijdank begint ze rustiger te ademen. Toch moet ze overgeplaatst worden naar een ander ziekenhuis zodat ze 24 uur gemonitord kan worden. In een ambulance rijden we om twaalf uur ’s nachts naar Haifa.
Als we na een korte nacht wakker worden in het Rambam-ziekenhuis komt een Arabische schoonmaakster binnen die ons begroet met ‘sjaloom’. De Ethiopische verpleegkundige komt even later de bloeddruk van onze dochter opmeten. Naast ons ligt een moeder met haar twaalfjarige zoon. Ze praten Russisch met elkaar, maar schakelen moeiteloos over naar het Hebreeuws als ze met ons een gesprekje aanknopen. In de gang staat er ondertussen een klusjesman druk in het Arabisch te bellen. Even later komt de dokter bij ons langs en vertelt in foutloos Engels, al zij het met een duidelijk accent, wat de laatste stand van zaken is.
Onze dochter moet opnieuw naar de afdeling cardiologie voor een echo. Onderweg naar de zesde verdieping valt me op dat ik meer hoofddoekjes dan keppeltjes zie. In het kinderziekenhuis wordt medische zorg aangeboden aan eenieder die door haar deuren komt, ongeacht religieuze of etnische achtergrond. En de kosten worden gedekt door de zorgverzekering die toegankelijk is voor alle burgers in Israël. Bij cardiologie aangekomen wordt de echo gedaan door een Arabische dokter die een kruisje draagt. Er komen andere specialisten kijken waaronder een Askenazische Jodin en een Moslim met waarschijnlijk een bedoeïenen-achtergrond. Ze schakelen moeiteloos over tussen het Hebreeuws, Arabisch en Engels. Met veel zorg kijken ze naar de beelden op de monitor en naar onze dochter, terwijl ze meebewegen op het liedje van Dikkertje Dap dat we hebben aangezet ter afleiding.
Later die middag mag onze dochter naar huis. Dan storten we vermoeid neer op de bank. Wat zijn we dankbaar voor de zorg die we hebben ontvangen in beide ziekenhuizen. We hebben de mooiste kant van Israël gezien in de afgelopen 24 uur. Ter ontspanning besluit ik het nieuws te lezen en tot mijn grote teleurstelling besef ik dat de wereld die dag een heel andere kant van Israël te zien heeft gekregen. Het oplaaiende conflict voert de boventoon terwijl het normale leven – waarin Joden, Moslims en Christenen dagelijks met elkaar samenwerken – onbenoemd blijft. Het toekomstbeeld uit Jesaja 19, waarbij de volkeren van het Midden-Oosten samen met Israël tot zegen zullen zijn voor de rest van de wereld, is vandaag onbelicht gebleven. En dat terwijl onze dochter op het meest kritieke moment van haar jonge leventje, de medische zorg heeft ontvangen van Arabieren en Joden die hebben geleerd om samen te werken voor het welzijn van de ander en elkaar. Waarom zijn de ogen van de wereld niet meer hierop gericht als ze naar Israël kijken?
Deze gastcolumn is verschenen op zaterdag 11 juni in het Nederlands Dagblad
Lourens Geuze is pastoraal werker in een christelijk ziekenhuis in Nazareth en werkzaam als predikant binnen de PKN en voor de Near East Ministry.
