Inmiddels verkeer ik ruim zeven maanden in Palestijnse contreien. Het is niet moeilijk om in dit land voortdurend in staat van verwondering te verkeren. Er is veel Arabische hartstocht en de Hollandse rationaliteit is ver te zoeken.
Esther is Baanbreker voor Near East Ministry en vertelt in haar tweede blog over haar werk. Het beeld boven het verhaal is een archieffoto.
Als ik tijdens een gebedsmoment in de supermarkt sta, of in de vrouwengym fitness, spoeden mensen zich naar hun gebedskleedjes. Die rollen ze dan ter plekke uit om de dagelijkse beslommeringen te verwisselen voor een moment met de Allerhoogste.
We bezoeken veel vrouwen in hun huizen, om relaties met hen op te bouwen. Ze vinden ons bezoek vaak heel leuk. Onlangs werd ik door een Arabische vriendin gevraagd om háár vriendin te bezoeken, omdat de vrouw in moeilijkheden zou zitten. Dus op een warme, donkere avond bestegen we de steile berg aan de zijkant van het stadje waar ik woon, tot we bij het huis van Tala* kwamen.
Tala was een broodmagere jonge vrouw, met zo te zien een stevige eetstoornis. Na de Arabische thee met de familie, trokken we ons terug naar haar kamer om te praten. Haar vader bleek overleden te zijn, haar inwonende broer dronken en zelf moest ze heel hard werken om de familie te kunnen onderhouden.
‘Je bent echt lelijk’
Plotsklaps stapte een vriendin van haar de kamer binnen. Na Tala twee seconden te bekijken zei ze: “Je bent echt lelijk, zo mager.” Verontwaardigd flapte ik eruit tegen Tala: “Je bent niet lelijk, God heeft je gemaakt en Hij vindt jou mooi.” Waarop de vriendin antwoordde: God heeft haar niet zo gemaakt, dit doet ze zichzelf aan.’ Ik was verbijsterd.
Toen de vriendin vertrokken was vroeg ik Tala hoe ze de opmerking van haar vriendin had gevonden. Ze zei dat ze gewend was aan dit soort dingen. En inderdaad: mensen kunnen hier snoeiharde oordelen over elkaar uitspreken. Ik vroeg Tala of ik met haar mocht bidden. Dat wilde ze graag. Mijn vertaalster twijfelde of ze mijn gebed wel moest vertalen, maar Tala stond erop dat dit wel zou gebeuren. Daarna gingen we naar huis.
Trouwfeest
Daags erna zag ik Tala terug op een trouwfeest: de vriendin die de opmerking over Tala had gemaakt, trouwde nu als tweede vrouw van een twintig jaar oudere man. Met gemengde gevoelens stond ik daar op de dansvloer. Tala stond naast me, ze zag er prachtig uit in haar jurk. Ze glimlachte en gaf me een knipoog.
Met een dikke hug voor Tala én voor de bruid nam ik aan het einde van de avond afscheid en de volgende dag vloog ik naar Nederland voor een tussentijds verlof. Ik voelde me alsof iemand met een toverstokje had gezwaaid en de hele Arabische wereld, inclusief het bizarre polygame huwelijksfestijn, een illusie was geweest.
Maar niets is minder waar: hun wereld bestaat net zo goed als de onze. En wat nog reëler is: wij hebben voor hen een boodschap van hoop.
Andere blogs lezen van Baanbrekers? Dat kan hier.
