Zaterdag 16 maart: Inspiratiedag. We hebben ons laten bemoedigen met prachtige verhalen uit de praktijk in het Midden-Oosten. Even geen sombere nieuwsberichten uit de media. Natuurlijk zijn ze er, de berichten van politiek gesteggel, aanslagen, bloedvergieten en de uitzichtloze conflictsituatie tusen Joden en Palestijnen. Maar dit was een dag om ons te richten op “de grote daden Gods”. Kijken naar de dingen die wel goed gaan. Kortom: kijken met de ogen van het geloof. En dan zijn er, God zij dank, inspirerende verhalen.
Zo liet Piet Jonkers een foto zien van twee mannen, een Jood en een Palestijn die voor elkaar bidden. De ene man is Menno Kalisher, een Messiaanse Jood en voorganger van een van de grootste Messiaanse gemeenten in Jeruzalem. De andere man is Jack Sara, de directeur van het Bethlehem Bible College, een Palestijnse christen. Twee mannen die het op theologisch, ideologisch en politiek vlak niet met elkaar eens zullen zijn. Als het gaat over de plaats van Israël in Gods Heilsplan verschillen zij van mening. Als het gaat over de politieke situatie in Israël en de Palestijnse Gebieden dan staan zij waarschijnlijk lijnrecht tegenover elkaar. Maar hier staan zij dan, in de Graftuin in Jeruzalem, en zij bidden voor elkaar, een Jood en een Palestijn. Hoe kan dat nu? “Jesus – is – Alive”, Jezus leeft! Het is de kracht van het Evangelie die ervoor zorgt dat deze twee mannen elkaar omarmen en voor elkaar bidden.
Maar wat is er dan zo krachtig aan het Evangelie? We moeten constateren dat het conflict tussen Israël en de Arabische wereld te ingewikkeld, te langdurig en te pijnlijk is om met menselijke middelen op te lossen. Je kunt van alles proberen, vredesconferenties, jeugdkampen met jongeren van de verschillende partijen, ontmoetingen tussen jonge diplomaten. Toch zijn al die initiatieven, hoe sympathiek ook, tot mislukken gedoemd. Alleen als de partijen bereid zijn om elkaar onvoorwaardelijk, zonder voorwaarden vooraf, te vergeven, dan is er een mogelijkheid tot vrede. En alleen iemand die weet dat hij of zij zelf volkomen onverdiend vergiffenis heeft ontvangen is in staat om de ander zonder enige voorwaarde vooraf te vergeven (Matteüs 18: 23-35). Daarom kan alleen het Evangelie de haat doorbreken en ware vrede brengen. Daarom is alleen het Evangelie van Jezus de enige oplossing voor de problemen die het Midden-Oosten teisteren.
En dan zijn er de getuigenissen van Helma* en Monique*, twee Egyptische jonge vrouwen die helemaal los van elkaar Romeinen 11 lazen en toen bleven haken bij het gedeelte waar over het volk Israël wordt gezegd:
“God heeft zijn volk, dat hij al van tevoren uitgekozen heeft, niet verstoten”.
Dat kan dus niet, dachten ze. In hun kerk hadden ze altijd gehoord dat God Israël wél verstoten had. Ze hadden immers Jezus gekruisigd, ze waren vijanden van het Evangelie en ze waren ook nog eens de vijanden van hun volk Egypte. Wekenlang hebben zij geworsteld met deze tekst. Het bleef hen achtervolgen. God heeft Israël wél verstoten, Israël is vervloekt. Maar op een avond vielen zij op hun knieën en zeiden: “Als deze tekst uit de Bijbel niet waar is, waarom zou ik dan de rest van de Bijbel wel geloven?”. En meteen nadat ze deze woorden hadden uitgesproken, stroomde er een onverklaarbare liefde voor het Joodse volk in hun hart. Vanaf dat moment hadden ze nog maar één grote wens, ze wilden een Jood zegenen. God had hun hart in één klap volledig veranderd, alle haat was verdwenen en er was alleen maar liefde over. Zo sterk is het Evangelie. Zo sterk is God op dit moment aan het werk in het Midden-Oosten.
Of het verhaal van Emanuel*, een arts uit Egypte. Door het lezen van het Evangelie kwam hij erachter dat Jezus, zijn verlosser, een Jood was. En opeens vloog het hem aan dat er in heel Egypte eigenlijk geen één Jood meer te vinden is. Vroeger woonden er vele tienduizenden Joden in Egypte. Ze brachten rijkdom en voorspoed, ze waren een zegen voor het land. Nu heeft Egypte al zijn Joden uitgekotst. Voor het eerst in 2600 jaar is er in Egypte geen minjan meer, een groep van tenminste tien volwassen joodse mannen die nodig zijn voor een volledige joodse gebedsdienst. Voor het eerst in 2600 jaar wordt er op Jom Kippoer nergens in Egypte meer om vergeving gebeden, op de sabbat wordt er nergens meer een officiële gebedsbijeenkomst in een synagoge gehouden. Dat is verschrikkelijk, want een land dat zijn Joden niet kan of niet wil beschermen is uiteindelijk gedoemd om ten onder te gaan. Het greep Emanuel enorm aan. Hij is gaan bidden voor zijn land. En hij heeft medestanders gezocht en gevonden. Nu komen Emanuel en enkele andere gelovigen iedere zaterdag in het diepste geheim bij elkaar en vieren ze samen de sabbat, om zo toch nog iets vast te houden van de zegen die daarvan uitgaat voor hun land. En ze bidden met elkaar dat het Evangelie in Egypte door mag breken. Dat alle muren geslecht zullen worden en dat er een nieuw begin voor Egypte zal komen. En dat eindelijk het visioen uit Jesaja 19 werkelijkheid zal worden dat Egypte, Assyrië en Israël samen de Heere zullen dienen.
*dit is een gefingeerde naam
Jaap Bönker, directeur van Comité Gemeentehulp Israël (CGI). Deze organisatie probeert Nederlandse kerken te verbinden aan Messiaanse gemeenten in Israël. Ook wordt er onderwijs gegeven in de Joodse wortels van het geloof.
Jaap Bönker, voorheen werkzaam in de Arabische wereld, vertelt dat de aanslagen van 9/11, in 2001, een grote omwenteling in de moslimwereld heeft teweeggebracht. Velen zeiden “als dat de Islam is dan wil ik daar niet bij horen”. Mensen kregen zicht op Israël. Er kwamen verzoeningsconferenties en mensen zijn voor elkaar gaan bidden. CGI ondersteunt Messiaanse en Arabische gemeenten in Israël. Juist zij die Israël zien staan hebben het dubbel zwaar. In oktober was Jaap in Israël en ontmoette hij een Joodse vrouw van 94 jaar, overlevende van de Holocaust, in het noorden van het land. Een Arabische gemeente stuurde mensen naar haar toe om haar te helpen met praktische zaken. Toen zij hen vroeg “waarom komen jullie mij helpen?”, was het antwoord “omdat wij uw Messias hebben ontmoet”. De vrouw was hierdoor zo diep geraakt dat ze tot geloof kwam in Jezus de Messias. God gebruikte Arabische christenen om deze oude Joodse vrouw te laten geloven in haar eigen Messias.
God is iets begonnen in het huis van Abraham. “In jou zullen alle geslachten gezegend worden.” In de Arabische wereld gaan steeds meer mensen zien dat God een plan heeft met Israël. Jesaja 19: 23 – 25 spreekt over de Heerbaan die er gaat komen. Als je in de Arabische wereld werkt moet je iets met Israël doen. Maar welke theologie brengen we daar? “Ik zal zegenen wie u zegenen, en wie u vervloekt zal Ik vervloeken, en met u zullen alle geslachten des aardbodems gezegend worden.” Genesis: 12:3. Dit mogen we ook uitdragen in onze gemeenten in Nederland.
Skypeverbinding met Alfred Muller, correspondent in Jeruzalem, alsook uitgezonden via de Near East Ministry. Hij informeert ons over de Messiaanse beweging in Israël. De meeste Joden zeggen dat Jezus de Messias niet kan zijn omdat de Messias goede tijden brengt en die zien we nog niet. Echter, er zijn zo’n 300 Messiasbelijdende gemeenten in Israël met ongeveer 30.000 bezoekers, waaronder Joden en niet-Joden. De seculiere maatschappij accepteert hen over het algemeen goed; ook in het leger worden Messiaanse gelovigen gewaardeerd, zij krijgen zelfs regelmatig hogere posities. Bij de streng religieuze Joden ligt dit heel anders.
Er zijn veel verschillen onder de Messiasbelijdende Joden, bijvoorbeeld op het gebied van politiek, financiële positie, land van herkomst, theologische opvatting, relatie met het Judaïsme, etc. Ook in de liturgie van de diensten is veel variatie. Wat ze gemeen hebben met elkaar is dat niet de Wet maar het geloof in Jezus Messias ons redt.
Palestijnse christenen maken 2% van de bevolking uit, ca. 175.000 in Israël, ca. 50.000 in de Palestijnse gebieden en ongeveer 1000 in Gaza. De laatste groep is helaas aan het verdwijnen.
Verzoening tussen Palestijnse christenen en Messiasbelijdende Joden?
Er is een groeiende groep die Jezus centraal wil zetten. Geen voorwaarden vooraf stellen maar je samen richten op het Koninkrijk van God. Dat gaat tegen de geest van de tijd in. Bruggen bouwen. Voor deze groep is het absurd dat je pro-Israël en anti-Arabisch of pro-Arabisch en anti-Israël zou zijn. Er is ruimte voor verschillen van politiek of theologisch inzicht.
Wat doen ze? Ze ontmoeten elkaar eens per maand en zoeken naar wegen om samen te werken. Er wordt ook samen gebeden. Ze hebben een verklaring afgegeven waarin ze zeggen te streven naar eenheid in Christus. In tijden van politieke spanningen willen zij in liefde met elkaar in gesprek blijven. Het is belangrijk om in veiligheid naast elkaar te wonen. “Het wordt tijd dat we terugkeren naar de kern van het Evangelie.” Elke vorm van anti-semitisme en discriminatie moet bestreden worden. Men onderkent het gevaar van verspreiding van haat en geweld via de sociale media. Etc.
Cornerstone Ministries is opgericht door Mochtar Essid, van oorsprong Tunesiër en grootgebracht in een moslimgezin. Hij is getrouwd met Sifra. Cornerstone spant zich in voor christenen in Noord-Afrika, het Midden-Oosten en Israël.
Sifra Essid vertelt over de moslimwereld in Tunesië. We leven in een wonderlijke tijd. 35 jaar geleden waren er maar een paar gelovigen in het hele land. Nu zijn er vele gemeenten. Er is een opleving in de moslimwereld. Op een gegeven moment zijn Sifra en haar man Mochtar begonnen met gebed voor Israël, naast het onderwijs uit de Bijbel. Er wordt nu door mensen met een moslimachtergrond gebeden voor Israël. Het Evangelie waarin Jezus centraal staat breekt muren af. Het Evangelie van het Koninkrijk breekt muren af. Een Jood hoeft geen christen te worden, hij mag wedergeboren worden in het Koninkrijk. Als wij burgers zijn van het Koninkrijk, dan kunnen moslims er ook bij komen. God werkt onder moslims in Noord-Afrika!
Conclusie van de dag
God is op dit moment aan het werk in het Midden-Oosten, zijn Geest blaast daar nieuw leven in koude, dode harten. De haat en het geweld verdwijnen daar waar het Licht van het Evangelie doorbreekt. Laten we met elkaar getuigen van de grote daden Gods, dwars tegen de stroom van alle negatieve berichtgeving over het Midden-Oosten in. Het was een dag van inspiratie. In-spiratie. Je hoort er het woord ‘spirare’, inblazen, in en ‘spiritus’, geest. Inspiratie, inblazingen van de Geest.
We besluiten de dag met bidden en danken in kleine groepen. Wat heeft ons geraakt en wat kunnen we als les mee naar huis nemen?
Geprezen zij God, de Heer,
de God van Israël.
Hij doet wonderen, hij alleen.
Geprezen zij zijn luisterrijke naam, voor eeuwig.
Moge zijn luister heel de aarde vervullen.
Amen, amen!
Psalm 72: 18-19
Auteur: Alice Jonkers | Foto’s: Jeroen & Alice
