Arie van ’t Hof (1945) reageerde op een archieffoto van ‘de goeie ouwe tijd’ van de Dalfse Reveilweken. We belden hem op om herinneringen op te halen over de Reveilweken van toen.
“De eerste Reveilweek was behoorlijk confronterend. We gingen wel naar de kerk, maar hadden weinig Bijbelkennis en God was iemand ver weg. Onvoorbereid kwamen we terecht in Dalfsen en alles was nieuw voor ons. De gespreksgroepen bijvoorbeeld. Wie het verzonnen heeft weet ik niet, maar het zat organisatorisch goed in elkaar, net als het kinder- en tienerwerk. Dat zorgde ervoor dat we bleven komen.”
Angstige babyboomer
“Als ‘babyboomer’ ben ik aan het einde van de Tweede Wereldoorlog geboren. Dat maakte dat ik opgroeide in angst, onbewust overgedragen door mijn moeder. Haar angst werd gevoed door de hongerwinter en de dood die zo dichtbij aanwezig was. Die angst ketende zich in mij vast en bleef, ook al trouwde ik en kregen we twee prachtige dochters. Ik bleef een angstig persoon en het werd steeds gekker. Tijdens de Reveilweken werd ik ook geconfronteerd met mijn angsten en ben ik, prijs de Heer, bevrijd daarvan. Dat was zo’n ommekeer!”
Iedereen een plekje
“Op de foto zie je mij als verkeersregelaar. Als groepsleider kreeg iedereen een taak erbij de zaterdag voordat de conferentie begon. Alle gasten moesten natuurlijk een plekje krijgen. Mijn taak was om iedereen de juiste kant op te sturen en welkom te heten. Het hele spul moest dan op het terrein staan, zo’n 800 man.”
Groepsgesprekken in Dalfsen
Stille vrouw
Arie is ook praktisch ingesteld: “Wij mogen wat doen tijdens de Reveilweek en richting wijzen, maar God doet het zelf. Van al die jaren herinner ik me nog een mevrouw in onze gespreksgroep. Deze dame zei geen woord tijdens de gesprekken omdat ze beschadigd was door misbruik in haar kindertijd. ondanks haar trauma, hebben we aan het einde van de week met en voor haar gebeden. Dat had ze erg fijn gevonden. In de loop van het jaar had ik nog een paar keer aan haar gedacht en voor haar situatie gebeden.”
“Een paar jaar later zaten we in de grote zaal en er stapte een onbekende vrouw op mij af en vroeg of ze even met mij mocht praten. Ze zei dat zij de stille vrouw was die toen bij ons in de gespreksgroep zat. Die week had haar zo goed gedaan. Ze was helemaal vernieuwd in haar denken en doen. Ik zei tegen haar: “In dit gesprekje heb je al meer gepraat dan die hele week toen.” Haar hele leven was veranderd door die Reveilweek, net als mijn bevrijding van angsten destijds. En dat is niet door mij gekomen. God gaat z’n weg met ieder mens!
Dit is het getuigenis van Arie van ’t Hof. Regelmatig publiceren we getuigenissen van mensen die tijdens de Reveilweek iets van God hebben ervaren. Wil je ook jou verhaal delen? Stuur een mailtje.
