Inmiddels woon ik alweer vijf weken in Jordanië, waar ik werkzaam ben op een kinderdagverblijf voor 4- en 5 jarige kinderen. Van de 40 kinderen komen voor zover wij weten 39 uit een islamitisch gezin, een jongetje komt uit een christelijk gezin. De juffen zijn allemaal christen. Ik hoop en bid dat onze aanwezigheid tot levend geloof mag leiden!

Onlangs maakte ik iets moois mee. Een jongetje, Achmed, heeft het syndroom van down. Sinds de eerste dag was ik dankbaar voor zijn aanwezigheid. De juffen en kinderen omringen hem (letterlijk). Heel mooi om te zien, dit is namelijk vaak anders in de Arabische cultuur. Achmed’s wandelpasje is karakteristiek, zijn tongval prachtig en zijn glimlach vertederend.

Ik had mijn naam al een aantal keer aan Achmed verteld. ‘Anna is mi Anke’ (mijn naam is Anke) is namelijk voor mij nog goed te doen in het Arabisch.

Een paar keer had ik hem geholpen met zijn rugtas ophangen, flesje drinken, etc. Op een dag stond hij in de deuropening en riep: ‘Anke! Anke!’ Ik was met iets anders bezig, waardoor ik niet op hem reageerde. Een juf riep lachend mijn naam en zei: ‘Achmed, roept je’. Ik liep naar Achmed toe en gaf hem een dikke knuffel.

Daarna was het een paar dagen ‘stil’: Achmed praat over het algemeen niet heel veel.

Een week later nadat de school uit was hoorde ik weer mijn naam, dit keer vanaf het klimrek. Dat kon maar één iemand zijn. Lachend liep ik naar het klimrek, waar Achmeds moeder hem wilde opvangen. ‘Nee, Anke’ zei Achmed. Zo gezegd, zo gedaan. Toen vertelde zijn moeder in het Arabisch het volgende. Achmed riep de laatste dagen steeds ‘Mange, mange’. Ze ging naar de winkel en kocht een mango. Toen ze de mango liet zien aan Achmed riep hij: ‘Nee, Anke!’ Ze voegde eraan toe: ‘Hij houdt heel veel van je!’

Het is een boef, die Achmed. Maar wat voelen ze mensen aan. Want liefde voor dit mannetje heb ik inderdaad!

Anke is voor drie maanden uitgezonden naar Jordanië. Meer weten over uitzending naar het Midden-Oosten? Lees meer…